Çocuklar Arasında Şiddet

Çocuklar arasında şiddet, sana vurana sen de vur yaklaşımı çok yanlış bunu hepimiz biliyoruz! Çünkü şiddet şiddeti doğuruyor!

Çocuklarımızı yetiştirirken daha bilinçli davranmamız gerektiğinin farkındayız ama herkes aynı şekilde yetiştirmiyor ki çocuğunu! Ben her seferinde oğluma "kimseye vurmak yok" diyorum ki şimdiden öğrensin, (hatta yaşı gereği) vuruyorsa "özür dilemesini" istiyorum.

Oğlum 3.5 yaşında ve ona vurulduğunda maalesef tepki vermiyor! Maalesef diyorum çünkü kendini savunmasını istiyorum. Oğlum sana vururlarsa ya "bana vurma" diye bağır, ya sana vuranı kendinden uzaklaştırmak için "ittir", ya da "sen onun yanından uzaklaş" diye tembihliyorum. Yine de çocuk işte müdafaa edemediği de oluyor kendini, yediği dayakla kalıyor!

Hatta bazen yüzü gözü tırmık içinde kalıyor. Bu da beni hem üzüyor hem de sinirlendiriyor! Çocuklar birbirlerine karşı bazen o kadar acımasız oluyorlar ki inanamıyorum! Ama onların suçu yok! Suç bunu öğretmeyen ebeveynlerde! Vurduğunu gördüğü halde bir şey demeyen anne babalar var, çoğu kez onlarla da muhatap olmak istemiyorum ama bunun yanlış olduğunu da anlatmaya çalışıyorum! Sıkıcı bir durum!

Sen çocuğuna "aman sakın kimseye vurma" diye öğretmeye çalışırken, karşındakinin hiç böyle bir tavrı olmuyor dolayısı ile sen vuran çocuğa "yem" yetiştirmiş oluyorsun! Kimse kusura bakmasın benim çocuğum yem değil! Ufak tefek itişip kakışmalardan bahsetmiyorum hatta onları normal buluyorum ve müdahale etmiyorum ama oğluma zarar verecek şekilde yapılan davranışları da hoş göremiyorum!

Herkesin farklı eğitiminin olması, çocuğunu yetiştirme tarzının farklı olması, bizim gibi çocuk yetiştirmek istememeleri aramızdaki çatışmayı daha da artırıyor, o yüzden çocuklara "kendilerini savunmaları öğretmeliyiz" diye düşünüyorum. Çocuklar arasında şiddet konusunda sizler neler yapıyorsunuz, nasıl bir yöntem uyguluyorsunuz? 

39 yorum:

  1. Ben "sakın vurma" demiyorum. "Sakın ilk vuran olma" diyorum. Gerisini onun aklına bırakıyorum. Çünkü maalesef kendini fiziksel olarak savunmak zorunda kalabilir. Ama ilk yapması gerekenin "yapma" demek ve bana yada okuldaysa öğretmenine söylemek olduğunu biliyor. Çocuğum bir zorba olsun istemiyorum ama zorbaların yemi olsun da istemiyorum. Böyle bir yöntem buldum kendimce...

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Aslında demek istemiyorum bu lafı da bazen mecbur kalıp ben de söylüyorum. Biliyorsun uzmanlar bunu da tavsiye etmiyor, küçük çocukların bunu ayıramayacağını söylüyorlar. Yine de bizimkilerin saf yerine konulup birilerinin önüne geçmek lazım. Herkesin düzeyi farklı oluyor çünkü başkactürlüsünden anlamıyorlar.

      Sil
    2. hımmm aslında mantıklı bir yaklaşım tesekkürler iyi bir yol gibi görünüyor deneyeceğim

      Sil
  2. Valla bu konu da 10 yıldır çaba harcıyorum Yağız a sürekli vurmak kötü bir şey diye öğrettik ve çocuk asla kimseye vurmadı bu durumda da şamar oğlanı oldu çıktı. Çok taktığım bir konuydu ama neyse ki ilkokulda düzeldi yine kimseye vurmuyor ama kendine asla kimseyi yaklaştırmıyor. Kavga çıkan ortamlardan hemen kaçıyorum anne diyor bu bile ne kadar iyi bilmiyorum orta okul da nasıl korur kendini yine de endişelerim var. Keşke her anne çocuğuna vurmanın kötü bir şey olduğunu öğretebilse okullar da çok daha büyük zorbalıklar var.

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Belki büyüdüğünde oğlum da daha farklı davranır. Neyi öğretip öğretemeyeceğimizi şaşırdık. Geçen gün tv de anaokulunda çocuğu aşağılatan, döven birinden bahsediliyordu. Maalesef şiddet her yerde. Gelişmemiş ya da az gelişmiş toplumların sorunu bu! Biz de arada kalıyoruz işte ne yapsak diye. Çocuk doğurmak değil marifet, yetiştirmek!

      Sil
  3. Büyük oğlum kreşe başladıktan sonraki kabusumuz. Babası sana vurana sen de vur diye baskı yapardı, ben yanından uzaklaş öğretmeninle Paylaş derdim. Şanslıydık çok arada derede kalmadan ortasını bulabildi. Aradan uzun yıllar geçti bir oğlum daha oldu. O kreşe gitmedi ve henüz o tür ikili ilişkiler yaşamadı. Ama az kaldı başlayacak bu telaşlar ve ben yine çok endişeliyim.
    Saldıran vuran kıran bir çocuğun temelinde mutlaka yaşadıkları vardır. Çocuk yetiştirmek bu noktada yine anlam kazanıyor.

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Boşa demiyorlar senin çocukluğuna inmek lazım diye!:) Annesi babası böyle büyümüş çocuğu da böyle yetiştiriyor o da gücü kime yeterse şiddet uyguluyor. Bizimkiler de arada kaynıyor. Anne babası yanında hala bir şey demiyor, sen desen olmuyor! Artık mecburen müdahale ediyorum.

      Sil
  4. Bizde aynı sıkıntıyı kreşimizde yaşadık. Bende her seferinde oglum kimsye vurma, itekleme diye temmih etmeden okula göndermezdim ama anlattıkları dogrultusunda neden benim oglum dayak yiyen pozisyonda olsun ki dedim. Şimdilerde haksız yere sana vurana sende vur diye temmih ederim.

    YanıtlayınSil
  5. Sevgili Emel, canım kızım.Çocuk, ve bu başlık altındaki her konu benim ilgi alanımda.Üzücü haller bunlar.Çocukların ev ortamlarının huzursuz olduğu, ya da çok şımartıldığı durumlarda okuldaki hareketlerinde tutarsız davranabilir, çabuk etki alıp hırçınlaşabilirler.Ben oğlum ilkokula giderken uzun bir süre teneffüslerde çok da yaklaşmadan hep izlerdim.Gerçekten çok ters, sonu yaralanmalarla bitebilecek ittirmeler, o kontrol edemedikleri hırslarıyla tekme tokat kapışabiliyorlar.Bir de su savaşı vardı ki, en çok da o beni üzerdi.Yanımda yedek önlük ve çamaşır taşıdığımı hatırlarım.Bilhassa teneffüslerde gözetmenlerin takip etmeleri lazım bence.Herkes görevini layıkıyla ifa etmeli.Endişende haklısın.Allah yavrularınızı her türlü terslikten korusun yavrum.Sevgilerimle.Ece ablan :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Evet haklısın öğretmenler takip etmeli! Özel okullarda oluyor da devlet okullarında pek olmuyor maalesef! Biraz çocuğun karakteri ile de ilgili ama yetiştirmek de çok önemli! Allah tüm çocuklarımızı korusun Ece Abla'cığım. Sevgiler...

      Sil
  6. Resmen duygularıma ve yaşadıklarıma tercüman olmuşsunuz benimde oğlum 5 yaşında daha bugüne kadar kimseye vurmuşluğu yok ki olmasını da istemem ama dayak yiyen taraf olmasıda çoğu zaman ''acaba yanlışmı yetiştiriyorum,özgüvensiz mi olacak ya kendisini nasıl savunacak'' düşünceleri beynimi kemiriyor anneler babalar bu konuda cok eksik
    hatta birgün kreşte çocugumu bir arkadası ısırmıs direk babasının yüzüne ''çocugunuzun köpeklere karşı bir kastımı var yada fazlamı ısırma eylemini gerçekleştiriyorsunuz'' demiştim adam saf saf yüzüme baktı ''bakmayın öyle beyfendi tamam sizinkide cocuk ama yanlış birşeyin izlerini sürüyor benim çocugumda ordan bakılınca kemik değil yani,lütfen ya cocugunuzu okuldan alın yada eğitin'' diyip çıkmıştım 2 gün sonra adam çocugunu okuldan almıstı kimse kursura bakmayacak herkes öncelikle İNSAN yetistiridğini unutmasın

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. İnsan özgüveni sarsılacak diye korkuyor en çok zaten. Ufak tefek itişip kakışmalar olacak normal, hatta o kadar da bile müdahale eden anne babalara da kızıyorum, ama bazılarının eli ayağı hiç durmuyor o da beni geriyor belli bir süre sonra. Off çok sert olmuş!!! Adama başka şans tanımamışsın ;)))

      Sil
    2. aynen öyle itiş kakış dediğin gibi neyse ama cocugumu tahrip edecek seylere asla misade etmem
      ders olsun ya cocugunu EĞİTECEK yada göndermeyecek :)

      Sil
  7. çocukların şiddete meyili ailden geliyor belki ama biraz da bence parkta, oyun alanlarında, kreşte veya okulda gördüğü diğer çocuk modellerinden de etkileniyorlar.. bazı aileler benim çocuğum asla yapmaz diyip kenara çekiliyor evdeki kendi çocuğunu hiç öyle görmemiş belki kendince haklılar ama dışarda bambaşka oluyor o çocuklar ve kontrolden çıkıyorlar ve o aileler de öyle defanstaki gözüyle gördüğü şeye bile inanmıyorlar.. henüz kreş dönemimiz başlamadı bizim ve kız çocukları arasında daha az yaşanan durumlar ama bende şimdiden bedenini ve kendini koruması için uyarılarda bulunuyorum. Kendisini itekleyen elindekini almak için sert hareket yapan çocuğu uyarması ve yakınındaki büyüğüne çocuğun yaptığını söylemesi hususunda elini kaldırarak ve kendini tekrarından koruyarak "bana zarar veremezsin" de ve gel bana, babana, anneannene söyle diyerek.. bakalım ne denli faydalı olur bu uyarılar..

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Tabii birçok faktör var aslında, çocuğun karakteri de agresif olabilir! Yine de yanında annesi babası varsa müdahale edecek hemen, okulda da öğretmeni. Bazısı görüyor ağzını açmıyor ben ona sinirleniyorum. Çocuklar masumdur anlamaz biz öğreteceğiz bunları. Ben en ufak harekette çocuğa müdahale edilmesini de doğru bilmuyorum çünkü çocik kendini savunmasını öğrenecek. Yanında her zaman biz olmayacağız ama anne baba tavrı çok önemli bu noktada.

      Sil
  8. Oyy kıyamam ben ona :( Benim oğlum henüz küçük, biri ittirdiğinde hemen uzaklaşıyor ve asla o kişi ile oynamak istemiyor . Gerçekten zor bir durum :(

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. :))) maalesef böyle oluyor biz de. Maaşallah en güzelini yapıyor! Dayak yemektense uzaklaşmak en iyisi

      Sil
  9. Bende sizin gibi yapiyorum uyarıda bulunuyorum.Daha önce bir programda küçükte olsa vurmanın yanlış olduğunu anlatmamız gerektiğini söylemişti.

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Evet çok yanlıs, "sana vurana sen de vur" demekte yanlış! Şiddet şiddeti doğuruyor orada vuran çocuğun annesi babası müdahale edecek! Etmeyince bu durumlar çıkıyor ortaya

      Sil
  10. ah canım ben de ne çok çektim. naif insanlarız , çocuğumuzu da öyle yetiştiriyoruz. ancak herkes bizim gibi değil. git sen de vur diyen ya da çocuğun davranışını düzeltmeye çlışmyan o kadar çok insanla karşılaştım ki. çocuğum için üzülürdüm hep. 4 yaşından itibaren değişiyorlr üzülme bu sefer atağa geçiyor yine vurmuyor ama kimseyi de kendisine dokundurtmuyor. çok gerekli durum olursa savunma amaçlı karşılığını veriyorlar. üzülme bu günler de geçecek. doğruluktn iyilikten şaşmadan yolumuza devam edeceğiz, Allah karşımıza hayırlı insanlar çıkarsın. herkes pırıl pırıl yetiştirsin çocuğunu inşallah . sevgiler

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Çoğu anne muzdarip sanırım bu konudan! 4 yaşına az kaldı hadi bakalım inşallah savunmayı öğrenir. :)

      Sil
  11. Canım ne yazık ki , sen vurma diye sık sık tembihlemek kaçınılmaz sonu hazırlıyor. Eskiden bende böyle derdim ve ne yazık ki şiddet gören benim çocuğum oluyordu. Şimdi ise, ilk vuran olma ama kendini koru ve izin verme diyorum. Öğretmenine söyle demek de bazen çözüm olmuyor hele okulda öğretmen her an yanlarında olamıyor. Sonra da şikayet eden yada yalan söyleyen konumuna da düşebiliyor çocuk

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Evet ispiyoncu deyip bir de kendi aralarında bu tarz aşağılamaları oluyor. O yüzden diyorum çocuklar çok acımasız oluyorlar diye! Bunları öğretmek lazım çocuklara işte herkes bir olmuyor!

      Sil
  12. Henüz bir cocugum yok ama cevre de gördüğüm böyle durumlar gözümü korkutuyor malesef Allah iyi insanlar çıkarsın çocuklarımızın karşısına hep

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. İnşallah istediğiniz zaman Allah nasib eder. Hepimizin çocuklarını korusun Allah'ım!

      Sil
  13. O kadar haklısınız ki! Şimdi evebeynler ve özellikle şu zamnaın genç anneleri çok sorumsuz ve gamsızlar. Çocuklarını yetiştirmeyi bilmeyi kenara bırakın, ilgilenmiyorlar bile. Çevremden duyuyorum çocuklarını kirli, pasaklı okula gönderiyorlar. Doğru düzgün yemek yemesini sağlamıyorlar. Çoğu annenin de durumu çok yerinde halbuki. Her şey yetiştirmekle ilgili. Çocuk ilgisiz olursa bunun acısını farklı şekillerde çıkarmak ister. Hiç bir anne evladının pısırık olmasını istemez ya da şiddete meyilli olmasını. Fakat bazen öyle annelere denk geliyorum ki çok yanlış övgülerle pohpohluyorlar çocuklarını. Siz vurma deseniz de sıkıntı şu dönemde, kendini savun deseniz de iki tarafı ikilem sonuç itibariyle. En iyi çözüm çocuğunuz girdiği çevreyi kontrol edip, düzgün arkadaşlıklar kurabilmesine yön vermek sanırım. Tabi siz bir annesiniz ve benden daha deneyimlisiniz. Bende erkek kardeşimden yola çıkarak bahsetmek istedim. :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Daha çok küçük olduğu için çevreyi tanıyıp ona göre davranmaz belki ileride. Ama ne yapacağını bilsin en azından. Erkek kardeşini de öpüyorum yanaklarından :) Sevgiler...

      Sil
  14. Bu konu maalesef ki her annenin gündeminde, özellikle erkek anları bu konuda çok dertli. Bende aynen senin yazdığın gibi kimseye vurma, sana vuran olursada hemen oradan uzaklaşıp, öğretmene söyle diye tembihler ettim. Peki ya sonuç? Öğretmen oğlumun şikayetlerini gecistirdi. Oğlum yediği dayakla kaldı. Bundan sonra babasının sana vurana sende vur. Tembihlerine artık müdahale etmiyorum. Yoksa oğlum karşılık vermedikce Şamar oglanina dönecekti. :(

    YanıtlayınSil
  15. Bu konu bir çok ebeveyn için ortak. 2 oğlum var ve aralarındaki yaş farkı 21 ay.Küçük oğlum doğduğunda, büyük oğlumda vurma eğilimi başladı. Kardeşinin canını yakmasına izin vermedik tabi ve bunun ne kadar kötü bir davranış olduğunu sık sık yineleyerek vazgeçirdik.Ama biraz büyüdüklerinde bu defa küçük oğlum abisine vurmaya başladı.Abisinin yanıma yaklaşmasına ve benimle konuşmasına bile izin vermeyecek kadar kıskançlık durumları yaşamaya başladık.Büyük oğlum, sanırım telkinlerimizin çok etkili olmasından dolayı, hiç kardeşine vurmadı ve sürekli dayak yemeye başladı.Bu durum anne-baba olarak bizi çok üzdü tabi.Kendini hiç savunmuyordu.Mesela parka çıktığında, kendisine kötü davranan,elinden oyuncağını almaya çalışan çocuklara karşı direnç gösteremiyordu.Hatta okulda 2 defa çocukların itmesi sonucu kafasını çarptı ve biz acillerde MR çektirmek zorunda kaldık.Yaşadığımız korkuyu siz tahmin edebilirsiniz.Son düşme olayında kafasında çatlak şüphesi vardı.Çok şükür korkulan olmadı ama bu olaydan sonra ihmali olduğuna inandığımız için, oğlumu o okuldan alıp başka bir okula verdik.Şimdi durum ne derseniz; yeni okulla birlikte büyük değişim yaşadık.Artık kendini savunuyor,en azından kardeşine karşı:) Tabi kardeşler arasındaki kavgalara, itiş-kakış ve vurmalara hala çözüm getirebilmiş değiliz.Bu konuda önerisi olan var mı?

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. Of of of! Allah'ım korumuş! Bir çocuk psikoloğuna gidebilirsiniz onlar bu konuda güzel yönlendirmelerde bulunurlar. Geçmiş olsun...

      Sil
  16. Maalesef biz gerekli terbiyeyi versek de çok duyarsiz aile var. Ögretmenler de ilgilenmiyor yeterince baslarinin çaresine bakmak zorunda kaliyor çocuklar. Her zaman tepkisiz kalan küçük oglum anne bir çocuk bana vurdu ben de itzim deyince bir sey diyemedim.kendim de anaokulunda çalistigim için ne kadar saldirgan çocuk ve ne ilgisiz ebeveyn var bizzat gördüm. Ilk vuran olmasinlar ama kendilerini savunsunlar. Ilerde de hayatta kendimizi savunmamiz gerekiyor.

    YanıtlayınSil
  17. 9 YAŞINDA KZIM var ve kibar olduğu için kendini savunmayı ve kavga etmeyi ogretıyorum mecburen

    YanıtlayınSil
  18. Özellikle bazı erkek çocuk aileleri sanki evlerinde savaşçı yetiştiriyor. Babalar, bazı annelerde geri kalmıyor hani:) sen ne kadar çocuğa doğruyu göstersende karşı taraf tamamen zıt yetiştirildiği için olan seninkine oluyor. Ben artık bu dönemleri atlattım ama gerçekten çocuklar birbirine karşı çok acımasız. Çünkü zehri ailede alıyor. Onlar için bu gurur kaynağı . Benim çocugum herkesi dövüyor bu zihniyet değişmedikçe sessiz çocuklar hep zarar görecek. Çocuklar kendini savunmayı öğrenmeli bu da sonuçta bir hayat mücadelesi:)

    YanıtlayınSil
  19. Oğlum kreşe başlamadığı için böyle kabuslar yaşamıyorum henüz.. Ama eni sonu böyle ikili ilişkilere maruz kalacaktır... Şiddet çok küçük yaşlardan itibaren öğretiliyor çocuklara.. ben asla vurmasından yana değilim. ama kendisine vurulmasına da tahammül edemem.. Umarım başımıza gelmez.. ben de bir büyüğüne söylemesinden yanayım..

    YanıtlayınSil
  20. Özellikle erkek çocuklarında daha sık görülen bir durum. Bu da sanırım ailelerin farklı yetiştirme tarzlarından kaynaklanıyor.Erkek aileleri çocuklarını bir güreşçi bir dövüşçü gibi yetiştirmeyi uygun görüyorlar.İki tane yeğenim var ancak bizim yetiştirme tarzımız bir süre sonra arkadaşlarından edindiği bilgiler sayesinde gölgede kalıyor..

    YanıtlayınSil
  21. Biz erkekler yanlış yetiştirildik diyebilirim :)

    YanıtlayınSil
  22. Aslında sanırım en güzeli çocuğunuzu dövenin annesi veya babasını o çocuğun gözü önünde öldüresiye dövmek. Travmaya mı giriyor şok mu geçiriyor umrumda değil. Bir daha yapmaz diye düşünüyorum. En azından ben sinirimi atarım.

    YanıtlayınSil

Yorum Kuralları
1 - Yaptığınız yorumun, yazıyla alakalı olmasına özen gösteriniz
2 - Yazım ve dil bilgisi konusundaki hassasiyetinizi yorumlarınızda da gösteriniz.
3 - Her zaman nazik bir üslup kullanmaya özen gösteriniz.
4 - Yukarıdaki kurallardan herhangi birine uymamanız durumunda,
site sahibi yorumunuzu yayınlama ya da yayınlamama hakkına sahiptir.